Ingenieurs van de TU Delft hebben een verbinding tussen stijve en een flexibele onderdelen geprint.
Plaatverbindingen passen bij stijve onderdelen zoals bot. Staafverbindingen passen bij zachter weefsel. Een harde verbinding is zwak. Een lange geleidelijke overgang lijkt niet meer op de compacte naad in het lichaam. De Delftse groep zocht verbindingen die wél op elkaar aansluiten en plaatste één overgangscel die eigenschappen van beide deelt.
“In plaats van een abrupte grens maakt de overgangscel een korte, geleidelijke verandering van de ene structuur naar de andere, net als de natuurlijke bot-peesovergang,” zei Vahid Moosabeiki. Mechanische tests toonden dat die berekende verbindingen de twee families bij elkaar houden.
Het werk, met onder anderen Jianxing Yang, Mohammad J. Mirzaali en Amir A. Zadpoor, verscheen in Nature Communications. Het team kweekt nu cellen op de hybride structuren. Op elke roosterstructuur apart is al gekeken. Wat er gebeurt als beide in één onderdeel zitten, is nog weinig bekend.
Lees het volledige artikel op 3DPrinting.com
